قوله : لكون العين مضمونة عليه : ضمير در [ عليه ] بموجر راجعست . قوله : لا صالة بقائه : يعنى بقاء تخيير . متن : و إن كان المنع بعده أي بعد القبض ، فإن كان تلفا بطلت الإجارة ، لتعذر تحصيل المنفعة المستأجر عليها ، و إن كان غصبا لم تبطل ، لاستقرار العقد بالقبض . و براءة المؤجر و الحال أن العين موجودة يمكن تحصيل المنفعة منها ، و إنما المانع عارض . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : و اگر منع از قبض عارض شود در صورتى كه تلف بوده اجاره باطل شده و اگر غصب باشد اجاره باطل نمىشود . شارح ( ره ) مىفرماين : اما دليل بطلان اجاره در فرض اول آن است كه منفعت مورد اجاره چون تحصيلش تعذر پيدا كرده لاجرم بقاء اجاره بىوجه و لغو مىباشد . و اما دليل بر عدم بطلان در فرض دوم آن است كه عقد بعد از قبض مستقر شده و موجر ذمه‌اش برى گشته و ضمانى بعهده‌اش نمىباشد و فرض اين است كه عين مستأجره موجود بوده و تحصيل منفعت از آن ممكن است و مانعى كه حادث شده عارضى است و قابل زوال مىباشد . قوله : فان كان تلفا : ضمير مستتر در [ كان ] به مانع راجعست .